Leestijd: 4 minuten

Als liefde het enige medicijn is

Dialoog 

Door het verhaal, en Sylvan als weerspiegeling te gebruiken wil ik een ieder motiveren om na te denken. Als we bereid zijn de dialoog aan te gaan, niet om het gelijk te behalen, maar om te luisteren naar elkaar. Dan kunnen we zorgen dat er een warmer gedachtengoed ontstaat en dat mens zijn weer in herinnering word gebracht en zo op de eerste plaats komt te staan.

Heb je nog vragen of wil je gedachten uitwisselen, neem dan vooral even contact met mij op.

Warme groet,

Suzanne

Leidend: Mag een mens in de huidige tijd nog wel sterven?

Door de ontwikkeling in technologie kunnen ‘we’ heel veel maar is het nog wel menswaardig als we alle mogelijkheden ook toe zouden passen? Hoe kunnen we de kwaliteit van leven bewaken?

Onderliggend: Kwaliteit van leven, menselijkheid…

Voor mij betekent kwaliteit van leven dat je ook nog deelnemer van dat leven bent. Dat het je nog iets te bieden heeft.

In mijn beleving ben je dan  geen lichaam wat in leven gehouden word en ben je niet volledig afhankelijk. Om menselijkheid te kunnen voelen heb je je waarnemende vermogens nodig, als de sensorische intergratie zodanig verstoord is dat waarnemen en uiten niet meer kan dan is de bezielde mens ver te zoeken en is er ‘alleen’ nog maar een lichaam.

(Sylvan is nog als bezield mens gestorven, als we de tijd gerekt zouden hebben was dat niet meer zo geweest. In dat opzicht is hij dus ‘precies op tijd’ overleden.)

* Opmerking:

Uiteraard heeft dit, op dit moment, alleen betrekking op de ziekten waarbij je weet dat deze een dodelijke afloop hebben.

Mogelijke vragen na het lezen;

1: Denk je dat het belangrijk is naar de intuïtie van ouder(s) te luisteren?

2 a: Vindt je dat men het advies van een arts over moet nemen? 

2 b: Vindt je dat, dat altijd zo is?

3: Moet de arts altijd alle optie’s benoemen, ook als deze eigenlijk wel weet dat dat niet in de eerste plaats het belang van de patiënt is?

4: Kan een arts in de relatief korte tijd van een consult zien hoe heftig bijvoorbeeld spasmen werkelijk zijn, en hoeveel impact dat heeft op het dagelijks leven?

5 a: Als je weet dat een ziekte een dodelijke afloop heeft, zou je dan adviseren om het lichaam te volgen en alleen voor kwaliteit van leven en symptoom bestrijding kiezen?

5 b: Kun je je keuze toelichten?

6: Ouders/ verzorgers/ familieleden kunnen nogal volhardend zijn in het in leven houden van hun geliefde, ook als dat voor de geliefde zelf weinig liefdevol…en dus niet de beste keus is. 

Welk belang zou volgens jou dan het zwaarst wegende zijn?

7: Vindt je dat dat op dit moment ook de richtlijn is in de behandeling/  behandelplannen die gemaakt worden?

8: De risico’s die hangen aan medische ingrepen zouden die in jouw beleving uitvergroot mogen worden (wellicht door een filmpje) zodat voor een leek visueel gemaakt wordt hoeveel leed deze bijwerkingen kunnen veroorzaken?

9: Zou dat volgens jou gebruikt mogen worden als het belang van de patiënt word vergeten omdat men geleid word door de angst hun geliefde te verliezen of is dit net een stap te ver?

10: Is “redelijk comfortabel en een paar jaar erbij” nog wel een optie als daarmee de patiënt nog wel in leven is maar eigenlijk door alle ingrepen het niet meer zelfstandig kan sterven terwijl het lichaam daar wel aan toe is? 

Of kan en mag je zeggen dat een mens niet hoeft te lijden maar dat het zo gewoon is geworden om dat als uitgangspunt te nemen…

Eigenlijk zitten we met dit vraagstuk op de rand van alles, want euthanaseren loert ook mee. Als het lichaam te vaak “aangepast” is en dus niet meer kan sterven, maar het leven eigenlijk ondragelijk geworden is….wat was de creatie dan? Kan het zo zijn dat als stap A overgeslagen word, we ook niet meer zo snel bij B komen?

11: Denk je dat er tijdens het ziekteproces al begeleid zou kunnen worden naar het enige wat zeker is? Namelijk de dood, want die word eigenlijk vermeden en staat dan ‘ineens’ voor de deur terwijl een goede voorbereiding ook erg belangrijk is voor de verwerking. Het is even omdenken…dat snap ik, maar als je weet dat je dood gaat, worden je prioriteiten anders dan als je blijft vechten voor een leven waarvan iedereen wel weet dat het stopt maar niemand het uit durft te spreken.

Je stopt dan met worstelen en gaat vanuit overgave beleven.

  • Extra aandachtspunt: kinderen zijn qua uitvaartpolis automatisch meeverzekerd zolang ze onder de 18 jaar zijn, zegt men.

Ze moeten echter wel aangemeld zijn bij de verzekering!


Reacties

Vragen|Dialoog — Geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

HTML tags allowed in your comment: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>