Leestijd: 6 minuten

Een verzameling van de hartverwarmende recensies die ik heb mogen ontvangen, waarvoor dank!

14 december 2020 – Caroline van Essen

Ha Suzanne,

Ik heb je boek gelezen. Het raakte me tot in mijn diepste wezen en liet me met tranen achter. Ik heb een verbeeldende manier van lezen, dus je hebt me meegenomen in je leven. Dank daarvoor.

Wat een lange, intensieve en bewonderenswaardige weg heb je moeten afleggen en wat heb je veel op je bordje gekregen.

Je hebt het ontzettend mooi onder woorden gebracht, je onmacht, verdriet en kracht.

We gaan er aandacht aan geven, op onze sociale media en in de Wisselstof van maart. Het decembernummer zat nogal vol en ik denk dat het gewoon wat meer ruimte verdient.

Warme groet,

Caroline

27 september 2020 – Dr. Karen van Hulst

Het was in 2016 toen ik Sylvan (toen 5,5 jaar) en zijn ouders leerde kennen toen hij voor een slikvideo in het Radboudumc kwam. Een bijzonder, levendig, mooi manneke met steeds meer onbegrepen klachten van zijn motoriek, spraak en slikfunctie. Rode vlaggen……….Sylvan blijkt de zeldzame witte stofaandoening Metochromatische Leukodystrofie (MLD) te hebben een ziekte met een progressief beloop en slechte prognose. Zijn moeder (Suzanne van der Laan), beschrijft in het boek ‘Als liefde het enige medicijn is’ de periode van zijn ziekte en het proces om het leven dat hem nog te wachten staat zo comfortabel mogelijk te houden. Dat is hun enige opdracht. Geen pijn, geen ongemakken, niks wat niet nodig is en niets wat levensverlengend is en geen levenskwaliteit biedt.

.

Dit boek leert ons als hulpverleners te reflecteren op onze eigen werkwijze, onze verwachtingen en de manier waarop wij met ouders en kinderen om gaan. Wat vinden wij levenskwaliteit, waar liggen onze grenzen, wat is echt nodig en hoe kunnen we als hulpverleners naast de ouders gaan staan? Het is zeldzaam om ouders te ontmoeten die zo onzelfzuchtig hun kind begeleiden naar de dood. Dit boek is een pleidooi om goed naar de intuïtie van ouders te luisteren, om open in gesprek te gaan, om mee te voelen en om jezelf de vraag te durven stellen “hoe kijk ik naar kwaliteit van leven?”

.

Ik zou iedere zorgprofessional aan willen raden om dit boek te lezen, om met zichzelf in discussie te gaan en om in de huid te kruipen van ouders die het belang van het kind boven hun eigen belang hebben gesteld. Een boek om te komen tot een dialoog met elkaar en met jezelf….

Het boek ‘Als liefde het enige medicijn is’ is te verkrijgen via Brave New Books en bol.com

.

Dr. Karen van Hulst, logopedist en onderzoeker slikadviesteam Radboudumc Nijmegen

12 februari 2020 – ·Erica Hooft

De kracht van onvoorwaardelijke liefde, tussen moeder en zoon (en de rest van het gezin) pakt je. Al lezende laat het je niet meer los. De verwoording van Suzanne over hoe zij ALLES als liefde ziet, juist ook in situaties waar je alleen donkerte zou verwachten, is adembenemend mooi en hartverwarmend.

Het is een prachtig icoon voor iedereen die met ernstige ziekte geconfronteerd wordt/werd, voor iedereen die een enorme angst heeft van dood en wat eromheen ‘hangt’. Een voorbeeld voor mensen die voelen dat er een andere weg zou moeten zijn, maar de stem in zichzelf niet duidelijk verstaan om het te uitten naar de buitenwereld en medici.

Sylvan, Hoi Koi, de superslimme en ondeugende (kleine) kanjer die altijd een plaatsje in mijn hart zal hebben. Als je ‘m niet gekend hebt, weet ik zeker dat je door dit boek je verbonden voelt tot zijn prachtige ziel, die zoveel meer aangereikt heeft dan wat zijn 6-jarige leeftijd zou doen vermoeden.

“Liefde is wat alles is. Iedereen dus – de aarde – de kosmos – en alles wat zich daar tussen voortbeweegt. Liefde kent geen kleur en geen religie” ~ Suzanne

Dit boek geeft met dit ongelooflijke bizarre en waargebeurde verhaal een stem aan de kracht van Liefde, wat inderdaad (vaak) het enige medicijn is.

Super bedankt dat je het in woorden hebt gevangen en wij allemaal kunnen in-zien wat de kracht van Liefde echt inhoud.

Dikke knuffel, Erica

17 augustus 2019Arie Bax

· Als liefde het enige medicijn is……..Al lezend in het boek van Suzanne van der Laan rees de overtuiging dat van dat medicijn liefde een geweldige voorraad zowel bij Suzanne als bij haar man aanwezig is. En die voorraad hebben zij met liefde gegeven aan hun zoontje Sylvan.

Dat medicijn heeft dan weliswaar de ziekte niet kunnen verhelpen, maar heeft wel vrede en rust in het kinderzieltje gebracht toen verder leven lichamelijk niet meer mogelijk was. Het is een meeslepend boek met eenvoudige bewoordingen maar toch een krachtig verhaal, meeslepend emotioneel. Wat mij betreft een aanrader.

15 oktober 2018Henriëtte Scharphof·

Heftig verhaal, ik las het in 1 ruk door tot de laatste maand, moest toen even het moment zoeken

wanneer ik verder ging want ik wist wat er ging komen en ergens vond ik het eng

Tranen toen ik een heftig stukje las, tranen omdat het zo heftig was maar ook tranen om te lezen

hoe mooi vader en moeder hun zoontje liefdevol aanspraken en hem zo hielpen met zijn laatste reis

De boodschap die ik er uit haal is dat liefde bergen kan verzetten, en je altijd je hart moet volgen en
in zo’n heftige tijd je niet moet vergeten dat er ook kleine geluksmomentjes kunnen zijn en die moet koesteren
Dat je altijd een keuze hebt om iets wel of niet te doen, maak je de keuzes vanuit liefde dan zijn het keuzes
met je hart en fijn dat sommige artsen dat begrijpen <3

11 oktober 2018Cees Van Oers

Hard Verscheurend verhaal van de liefde van ouders ,om hun zoontje Sylvan van vijf naar een menswaardig levens einde te begeleiden . Een verhaal waar je stil van wordt . Met een groot respect voor alle betrokkenen .

26 november 2018 · Judith Doomen-van Soest

Een zeer intens boek, vanuit het hart geschreven over een ongelooflijk heftig ziekteproces met de dood als gevolg. Waarbij het oudergevoel wordt gedragen door de liefde voor hun kind. Dat is dé basis in alle momenten van beslissingen en beleving. 

Een continue afweging naar de (on)mogelijkheden met het geluk en welzijn van Sylvan voorop! Daarbij ook zoekend naar afstemming hierover met alle betrokkenen. 

De invoelbaarheid van de emoties, de enorme achtbaan waarin ouders terecht zijn gekomen, is zó tastbaar weergegeven.
Zoals ik eerder ergens heb gelezen:
“Moed betekent angst voelen en toch je hart volgen”.
En dat is wat de ouders van Sylvan hebben getoond, hun zoon omringen met alle liefde in hun gezin, samen zoeken naar de gelukmomentjes en hem begeleiden naar de dood.
Hoi Koi!

16 november 2018 · Marian Van Der Pluijm

Een waar gebeurt verhaal waar ik veel in herken van onmacht,boosheid, diep verdriet ,gemis en zeker LIEFDE. Een verhaal uit liefde vanuit je hart geschreven . 

Je kind verliezen, is een stuk van jezelf verliezen .

Herkenning ook van de kracht in jezelf .

Een verhaal dat andere aan het denken mag zetten ,zoals zoveel waargebeurde verhalen in boekvorm mensen aan het denken mogen zetten .

Ik wens jou en je gezin veel liefde ,licht,kracht moed en vertrouwen toe. 

liefs Marian, moeder van een engel .

13 november 2018 · Marion Hogendijk

Je leest in het begin zo weg en moeilijk om het boek even weg te leggen. Toen het even laten rusten. Daarna in 1x uitgelezen. Nog nooit heeft een boek mij in tranen kunnen brengen tot nu toe. Een mooi, heftig, verdrietig, dapper en sterk verhaal. Wat knap om de kracht te vinden om dit te schrijven. En ook de mooie geniet momentjes te beschrijven.

25 oktober 2018 · Patrick Gerriejanne van Effrink

Je word meegenomen in een verhaal die er eigenlijk niet zou moeten zijn. Je voelt hun pijn en verdriet. Het is zo mooi geschreven ik heb het gelezen met een lach en een traan. Ik kan het iedereen aanbevelen. Sylvan had zich geen betere ouders kunnen wensen, alles is met zoveel liefde gedaan😘

6 oktober 2018 · Leny van Herck-Copal

Een verhaal over onvoorwaardelijke liefde,een bizar verhaal.wat kan een mens dragen? Heftig ! Over machteloosheid.boosheid..maar alles uit liefde voor je kind..Loslaten in Liefde. naar een eindeloos bewustzijn..❤️❤️❤️

4 november 2018 – Mirjam Jansen

Meeslepend verhaal

informatief

hoog tempo

Eigenlijk niet om te lezen…maar

Nee, natuurlijk zou je zo’n boek niet moeten lezen. Een kind hoort ergens nou eenmaal niet te overlijden. Toch gebeurt het en in dit geval bij Sylvan. En als je dan toch wil weten hoe zoiets kan gebeuren, hoe het verloopt en hoe je ermee om kan gaan op een realistische wijze, dan kan ik dit boek zeer aanbevelen. En of je nou hetzelfde van dichtbij meemaakt in je privéleven, of het je vanuit een medische professie of andere interesse aanspreekt: het is een door Suzanne verhalend geschreven boek, dat jou aan je hand meepakt op dit lastige -welhaast onmogelijke- pad. 

Ultiem kwetsbaar en tegelijkertijd ijzersterk.